Թարգմանություն

Притча об обидах

Ученик попросил учителя:
– Ты такой мудрый. Ты всегда в хорошем настроении, никогда не злишься. Помоги и мне быть таким.
Учитель согласился и попросил ученика принести картофель и прозрачный пакет.

– Если ты на кого-нибудь разозлишься и затаишь обиду, – сказал учитель, – то возьми картофель. Напиши на нем имя человека, с которым произошёл конфликт, и положи этот картофель в пакет.
– И это всё? – недоумённо спросил ученик.
– Нет, – ответил учитель. – Ты должен всегда этот пакет носить с собой. И каждый раз, когда на кого-нибудь обидишься, добавлять в него картофель.

Ученик согласился. Прошло какое-то время. Пакет ученика пополнился картофелинами и стал достаточно тяжёлым. Его очень неудобно было всегда носить с собой. К тому же тот картофель, что он положил в самом начале, стал портиться. Он покрылся скользким гадким налётом, некоторый пророс, некоторый зацвёл и стал издавать резкий неприятный запах.

Ученик пришёл к учителю и сказал:
– Это уже невозможно носить с собой. Во-первых, пакет слишком тяжёлый, а во-вторых, картофель испортился. Предложи что-нибудь другое.

Но учитель ответил:
– То же самое происходит и с тобой. Просто ты это сразу не замечаешь. Поступки превращаются в привычки, привычки – в характер, который рождает зловонные пороки. Я дал тебе возможность понаблюдать этот процесс со стороны. Каждый раз, когда ты решишь обидеться или, наоборот, обидеть кого-то, подумай, нужен ли тебе этот груз.

Առակ վիրավորանքների մասին


Աշակերտը ուսուցչին խնդրեց.
-Դուք այնքան իմաստուն ե ք, միշտ լավ տրամադրության ունեք, երբեք չեք բարկանում: Օգնեք ինձ այդպիսին լինել:
Ուսուցիչը համաձայնվեց և խնդրեց ուսանողին բերել մի կարտոֆիլ և թափանցիկ տոպրակ:

«Եթե ինչ-որ մեկից նեղանում ես և զայրանում, — ասաց ուսուցիչը, — ապա վերցրու կարտոֆիլ»: Դրա վրա գրի այն մարդու անունը, որի հետ վիճել ես, և այս կարտոֆիլը տոպրակի մեջ դիր:
«Մի՞թե այդ ամենն է»: — տարակուսանքով հարցրեց աշակերտը:
«Ոչ», — պատասխանեց ուսուցիչը: «Դու միշտ պետք է քեզ հետ տանես այս պայուսակը»: Եվ ամեն անգամ ինչ-որ մեկից վիրավորվելիս ՝ դրան ավելացնել կարտոֆիլ:

Աշակերտը համաձայնվեց: Որոշ ժամանակ անցավ: Աշակերտի տոպրակը լցվեց կարտոֆիլներով և բավականին ծանրացավ: Շատ անհարմար էր միշտ իր հետ տանելը: Ավելին, կարտոֆիլը, որը նա դրել էր ամենասկզբում, սկսեց փչանալ: Այն ծածկված էր սայթաքուն տհաճ ծածկույթով, ոմանք փռված էին, ոմանք ծաղկում էին և սկսեցին կտրուկ տհաճ հոտ արձակել:

Աշակերտը եկավ ուսուցչի մոտ և ասաց.
«Այլևս հնարավոր չէ ինձ հետ տանել սա»: Նախ, պայուսակը չափազանց ծանր է, և երկրորդը ՝ կարտոֆիլը փչանում է: Առաջարկեք մեկ այլ բան:

Բայց ուսուցիչը պատասխանեց.
«Նույնը պատահում է ձեզ համար»: Պարզապես դա անմիջապես չես նկատում: Արարքները վերածվում են սովորությունների, սովորությունների — վերածվում են բնավորության, որը չարև արատներ է ծնում: Ես քեզ հնարավորություն եմ տվել դրսից դիտարկել այս գործընթացը: Ամեն անգամ, երբ որոշեք վիրավորվել կամ, ընդհակառակը, ինչ-որ մեկին վիրավորել, մտածի այն մասին, թե արդյոք քեզ հարկավոր է այս բեռը:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s