Շառլ Բոդլեր/ստեղծագործություններ

Չարի ծաղիկներԱնբասիր բանաստեղծինՖրանսիական գրականության անզուգական հրաշագործին,
իմ շատ սիրելի և շատ ակնածելի ուսուցչին և բարեկամին
Թեոֆիլ Գոիթեին ամենախորին նվիրվածության զգացումներով
ձոնում եմ այս հիվանդագին ծաղիկները։

Ընթերցողին

Խենթությունը, մեղքերը և արատները բոլոր
Համակում են մեր հոգին և մեր մարմինը կրծում,
Եվ մենք մեր մեջ հաճելի խղճի խայթ ենք սնուցում,
Ինչպես աղքատն է սնում միջատներին ահավոր։

Մեր մեղքերը համառ են, մեր քավությունը՝ սնանկ,
Խոստովանանքը մեր ողջ հատուցելով լիուլի,
Ուրախությամբ բռնում ենք դարձյալ կեղտոտ մի ուղի,
Հուսալով, որ աղտը մեր գարշ արցունքով կլվանք։

Եռամեծար չարքն է, որ օրորում է ընդերկար
Բարձի վրա չարության սքանչացած մեր հոգին,
Եվ մետաղը մեր կամքի պերճափայլ ու թանկագին
Գոլորշի է դարձնում այդ քիմիկոսը ճարտար։

Թելերը մեզ խաղացնող բռնել է Դևն այդ ժահրոտ.
Նողկանքի մեջ գտնում ենք մենք հմայքներ հեշտագին,
Եվ ամեն օր մի քայլով մոտենում ենք Դժոխքին՝
Առանց ահ ու սարսափի, մթան միջով գարշահոտ։

Ինչպես մի խեղճ կնամոլ, որ հոշոտում է անսանձ
Մի պառաված պոռնիկի ստինքները լղրճուկ,
Մենք շորթում ենք անցնելիս գաղտագողի մի հաճույք,
Որը քամում ենք ուժգին, ինչպես նարինջը սմքած։

Եվ մեր արբած ուղեղում գարշ Դևերի մի բանակ
Ինչպես որդեր անքանակ անվերջ վխտում է, զեռում,
Եվ երբ մենք շունչ ենք քաշում, հորդում է մեր թոքերում
Մահը՝ անտես հեղեղատ, հառաչանքով խլարձակ։

Քանի դեռ թույնը լեղի, դաշույնը սուր, հուրը բարկ
Իրենց խրթին նախշերով չեն հասցրել ավարտի
Ձեռագործը քրքրված ողորմելի մեր բախտի,
Ավա՜ղ, հոգին մեր այսպես կմնա ցած ու անարգ։

Արատների մեր զազիր ու գարշելի որջերում
Կան հովազներ ու քածեր, շնագայլեր ու քարբեր,
Ուրուրներ ու կապիկներ ու կարիճներ մահաբեր,
Ճիվաղներ, որ ճչում են, հաչում, ֆշշում ու ոռնում։

Բայց կա մեկը՝ նրանցից առավել ժանտ ու դաժան.
Չունի թեև մագիլներ, վիթխարի ցատկ ու կռինչ,
Բայց կուզենա հաճույքով ոչնչացնել ամեն ինչ
Եվ իր մեն մի հորանջով կուլ տալ աշխարհը համայն։

Ձանձրո՜ւյթն է դա, որ անկամ արտասվում է անդադար
Եվ իր հուկան ծխելով, կառափնարան է տենչում,
Հրեշին այդ, ընթերցո՛ղ, դու էլ ես լավ ճանաչում,
Իմ երեսպա՜շտ ընթերցո՛ղ, իմ նմանա՛կ, իմ եղբա՛յր։

The Albatross
Often, to amuse themselves, sailors
snare that great seabird, the albatross,
that flies with these indolent companions as their ship
glides over the depths of boredom and despair.

Once they have set their captive on the deck,
the king of the sky, awkward and in shame,
piteously drags along his great white wings,
like idle oars bouncing useless on the foam.

The winged voyager looks foolish now and weak—
yesterday he was beautiful; today, ugly and ridiculous.
One tries to force a burning pipe into his beak.
Another mimes the limp of one that used to fly.

The Poet resembles this prince from the clouds:
Each hangs in the tempest and laughs at the archer,
and finds his exile in a circle of hooting humans
where his wide wings are impediments.

Ալբատրոսը

Որպես պարապ զվարճանք, նավաստիները հաճախ
Ալբատրոսներ են որսում՝ մեծ թռչուններ ծովային,
Որոնք որպես ուղեկից, միշտ հետևում են անվախ
Հորձանքներով կատաղի առաջ սահող նավերին։

Բայց հենց դնում են նրանց շոգենավի տախտակին.
Այդ լազուրի արքաներն՝ անճարակ ու ամոթխած,
Խղճուկ հակում են իրենց ճերմակ թևերն ահագին,
Ինչպես երկար թիակներ՝ նավակողից կախ ընկած։

Ուղևորն այս թևավոր ի՛նչ ձախորդ է ու նըկուն.
Չքնաղ էր նա քիչ առաջ, բայց ի՜նչ տձև է հիմա,
Մեկը կտուցն է նրա իր ծխամորճը խցկում,
Մեկ ուրիշը կաղաավ ծաղրում է քայլքը նրա։

Բանաստեղծը նման է այդ իշխանին ամպերի,
Օր թռչում է հողմի մեջ՝ նետաձիգին անտարբեր.
Երկրի վրա վայրահաչ երբ դառնում է նա գերի,
Նրան թևերն իր հսկա միշտ խանգարում են քայլել։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s